©2018 by We Zijn Er Wel. Proudly created with Wix.com

Iedereen heeft zijn eigen tijdlijn

Bijgewerkt: 4 nov 2019

Alhoewel ik zelf heteroseksueel ben doet de absurd lage acceptatie van LHBTI-jongeren in met name Zeeland mij heel veel. Ik weet hoe het voelt om je niet te kunnen uiten. Ik heb zelf veel moeite gehad met mijn seksuele oriëntatie en heb nooit gedurfd om te experimenteren vanwege het taboe van homoseksualiteit en mensen die nog in dubio zijn. Ik heb namelijk voor een lange tijd niet kunnen bepalen of ik hetero-, homo- of biseksueel was. Ik ben nu 21 jaar en ik ben er pas sinds kort achter dat ik hetero ben.


Op de middelbare school in Vlissingen op het Scheldemond College waren vrijwel al mijn vrienden tegen mensen die niet hetero waren. Aseksualiteit bestond volgens hen niet en als je je geaardheid nog niet wist, dan was je al helemaal een debiel. Ik was dus een debiel, maar dat wisten mijn vrienden niet. En als ze het zouden weten, dan waren het mijn vrienden niet meer. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik het nooit durfde vertellen dat ik toentertijd ook jongens leuk vond en dat ik niet zeker wist of ik meisjes ook leuk vond. Ik was bang dat ik mijn vrienden zou verliezen. Zo blijven veel jongeren zich alleen voelen.


In mijn geval waren mijn ouders en mijn broer open voor verschillende seksuele oriëntaties, maar toch heeft het feit dat ik zo lang in dubio heb gezeten mij veel stres opgeleverd. Ik heb tot ver in mijn twintigste mijn ouders ervan overtuigd dat ik aseksueel was, omdat ik het niet durfde toe te geven dat ik onzeker was van mijn seksualiteit en dat ik jongens toen nog leuk vond. Door alle negativiteit over LHBTI-mensen had ik mijzelf ervan overtuigd dat wat ik ervaarde verkeerd was.


Het gebrek aan tolerantie voor diversiteit in het algemeen kan medebepalend zijn voor de slechte acceptatie van LHBTI-jongeren. Hoe diverser individuen zijn in allerlei aspecten, hoe minder de verschillende geaardheden opvallen. Uit eigen ervaring is er weinig respect voor diversiteit op middelbare scholen in Zeeland. In Amsterdam loopt iedereen (bij wijze van spreken) erbij zoals zij willen, maar in Zeeland wordt je uitgelachen als je kleren draagt die “te ver van de standaard” zijn. Ik kan mij nog herinneren dat mijn ‘vrienden’ een jongen uitlachte die cowboy kleren droeg. Zelf vond ik het juist leuk dat hij dat droeg en ik had sympathie voor hem toen hij werd uitgelachen. Tegen de groep in gaan durfde ik niet, maar respect voor degene die dat wel durven.


Wat ik wil meegeven is dat het belangrijk is om iedereen de tijd te gunnen die zij nodig hebben. Iedereen wordt op een andere leeftijd verliefd en sommige nooit, iedereen gaat op een andere leeftijd trouwen en sommige nooit en zo komt iedereen op een andere leeftijd achter hun seksualiteit en sommige nooit. Degene die nooit achter hun seksualiteit komen, die zijn er niet meer, want ervaring is essentieel voor veel hen, maar als wij zij die ervaring niet gunnen dan ligt hun tijdlijn in de knoop, met alle gevolgen van dien.


Valentino van Eijk

244 keer bekeken1 reactie