©2018 by We Zijn Er Wel. Proudly created with Wix.com

  • Niels

LHBT op een Zeeuwse voetbalclub

Bijgewerkt: 4 nov 2019

Vanaf mijn 9e levensjaar was ik bijna iedere week drie keer op het voetbalveld te vinden. Twee keer trainen, op zaterdag een wedstrijd. Ik heb altijd liefde voor het spel gehad. Ik herinner me de eerste keer dat ik een doelpunt scoorde nog als de dag van gisteren. Net als de eerste keer dat ik met mijn team kampioen werd. Mooie momenten waren dat. Maar hoewel ik van voetballen veel kon genieten, heb ik me nooit compleet thuisgevoeld bij mijn club. In ieder geval niet tijdens mijn tienerjaren. Deels omdat club-activiteiten zoals feesten met veel bier en dronken mannen gewoon niet bij mijn persoonlijkheid passen, deels omdat mijn voetbalclub, zacht gezegd, niet altijd een even fijne plek was om te zijn als LHBT’er.


De voetbalclub en homofobie waren, in ieder geval in mijn herinnering, innig met elkaar verwoven. De woorden ‘homo’ en ‘flikker’ werden continu gebruikt als scheldwoord. Als een jongen iets deed dat net niet helemaal in de macho-cultuur paste. Als de scheidsrechter iets deed waar niet iedereen het mee eens was. Of soms gewoon als roepnaam die teamleden onderling voor elkaar gebruikten.


Zelf heb ik, op de eerste paar jaar na, in meisjes- en damesteams gespeeld (ik ben transgender man, maar ging toen nog als meisje door het leven). Homofobie was daar misschien wat minder nadrukkelijk aanwezig dan in jongensteams. Maar het was er zeker. Ik heb vaak genoeg meegemaakt dat iemand – vaak was het een tegenstander – ‘pot’ of ‘manwijf’ genoemd werd. Ik kan me bijvoorbeeld nog herinneren dat we eens moesten voetballen tegen een team waarover gezegd wat dat er best wat ‘potten’ inzaten. En dat we toch blij moesten zijn dat dat in ons team niet het geval was, aldus een paar van mijn teamleden. In die tijd dacht ik zelf lesbisch te zijn en was ik nog volop bezig dat voor mezelf te leren accepteren. Je kan je misschien voorstellen dat dit soort situaties dat niet bepaald makkelijker maakten en dat dit al helemaal niet als een veilig klimaat voelde om uit de kast in te komen. Zodra dat soort opmerkingen gemaakt werden verstijfde ik. Ik durfde er niks van te zeggen, bang dat ze dan meteen zouden denken dat ik ook ‘zo’n pot’ was.


Nu wil ik wel benadrukken dat ik genoeg teamleden heb gehad die niet mee deden aan dat soort homofobe praatjes. Ik denk zelfs dat als ik wel uit de kast was gekomen naar mijn team, de reacties waarschijnlijk best accepterend waren geweest. Maar daar voelde ik me simpelweg niet veilig genoeg voor. Ik zag het gewoon niet als een optie. LHBT zijn was in mijn ogen gewoon iets dat je op de voetbalclub maar beter kon verbergen. Als gevolg daarvan werd mijn liefde voor voetbal een tijd lang overschaduwd door negatieve gevoelens. Door een gevoel van onveiligheid. Van niet mezelf kunnen zijn. Over de jaren heen werd de club een plek waar ik toch vaak met tegenzin naartoe ging. Verenigingen zoals voetbalclubs kunnen fijne plekken zijn, maar als je het gevoel wordt gegeven dat ‘mensen zoals jij’ niet welkom zijn, is het, in ieder geval in mijn ervaring, moeilijk om je daar thuis te voelen.


Ik had graag gezien dat mijn club beter haar best had gedaan om ervoor te zorgen dat de vereniging voor iedereen een veilige omgeving was. Dat schelden met ‘homo’ of ‘flikker’ langs de lijn niet getoleerd werd. Dat er een signaal was afgegeven dat smakeloze grappen over LHBT’ers geen plek mogen hebben op de club. Helaas heb ik dat zelf nooit mee mogen maken. Ik ben me er verder heel bewust van dat mijn oude voetbalclub hier, helaas, absoluut geen uitzondering in is. Inmiddels al weer een tijdje geleden zei Johan Derksen dat "we moeten ophouden met dat het zo verschrikkelijk is om uit de kast te komen. Als je een beetje karakter hebt, kom je er gewoon voor uit." Alle verhalen die in reactie hierop onder de hashtag #SorryJohan gedeeld werden hebben denk ik wel bewezen dat homofobie in de voetbalwereld nog altijd een groot probleem is. Niet alleen op mijn oude club, niet alleen in Zeeland en ook niet alleen op boerse clubjes op het platteland, maar in heel Nederland.


Ik hoop natuurlijk dat dit niet lang meer het geval gaat zijn, maar dan zal er wel wat moeten veranderen aan de machocultuur die nu nog heerst op veel clubs. Want LHBT zijn in dat wereldje is nu nog lang niet altijd makkelijk - en nee Johan, dat heeft niks te maken met een gebrek aan karakter. Gelukkig weet ik ook dat er genoeg mensen rondlopen op voetbalclubs die totaal geen moeite met homoseksualiteit hebben en dat zelfs diegenen die vaak met ‘homo’ schelden lang niet altijd negatief reageren als er daadwerkelijk iemand uit de kast komt. Ik ben hoopvol dat ook de voetbalwereld in de toekomst stappen zal gaan zetten om homofobie achter zich te laten, zodat ook LHBT voetballers gewoon met plezier naar de club kunnen gaan. Dat plezier in de sport het belangrijkste is, is iets waar we het hopelijk allemaal over eens kunnen zijn.

264 keer bekeken