Nu pas er onderuit

Bijgewerkt: 4 nov 2019

Ik ben in 1978 geboren in een dorpje in Zeeland in een christelijk gezin (gereformeerde kerk). Ik was het oudste kind en was daardoor tot mn pubertijd een beetje afhankelijk van de wereld die mijn ouders voor mij creëerde en de ruimte die ik van hen kreeg. Ik voelde me vaak ongelukkig, maar kon toen nog niet plaatsen waardoor of dit kwam. Mijn ouders hielden van mij, maar tegelijkertijd waren ze zelf ook een product van Zeeland in de jaren 50 en verder en hadden zij zelf ook geen hulp of opleiding gehad die hen op het gebied van (seksuele) identiteit en persoonsontwikkeling hadden doen ontwikkelen. Die ruimte was er voor hen ook nog nooit geweest.


Ze kwamen voort uit een omgeving van taboe, en dit was in de loop van hun leven “geaccepteerd” en werd gedragen. Voor hen ging de wereld ook hard, en zij vielen steeds terug op de kerk. Hetzelfde boek. Dezelfde theorie. Ik met mijn nogal sterke gevoelens en levenslust kom mijzelf hierin niet kwijt en raakte gefrustreerd en opstandig tegen deze doodzwijgende en negerende omgeving. Toen ik puber was en meer ruimte kreeg rond de middelbare school was ik al wat verbitterd geraakt over de grip waar ik in zat en was stiekem en opstandig geworden. Ik sloeg door naar de andere kant en deed juist alles waar mijn ouders mij voor probeerde te behoeden. Drank, drugs, uitgaansleven (het was toen opkomst van de house (begin jaren ‘90). Dat leven en de bevrijding van XTC, geld, mooie vrouwen, snelheid, enz. ging ik helemaal in op. Achteraf bleek dat ik er niet mee om kon gaan. Die wereld was thuis altijd alleen maar afgehouden, maar ik was er niet in opgevoed en kon er niet mee omgaan op het moment dat ik de vrijheid had. Door dit wilde leven (volgens een hetero norm) ontstond onderhuids langzaam een diep/donkere emotionele puinhoop. Onder alle glans en glitter groeide ik vanbinnen uit tot een verdrietig en wanhopige jongen. Ik was mijzelf ontvlucht en kwijtgeraakt, maar werd met de tijd ingehaald door mijn innerlijk dat ik al die jaren verdoofd en weggeduwd (verwaarloosd) had.


Rond mijn 19e was dit niet meer vol te houden en stonden de tranen mij in de ogen. Ik moest wat doorbreken, en loskomen van Zeeland en het leven dat ik hier had opgebouwd en wat mij in zijn greep hield, omdat ik alleen nog maar “vrienden” in deze wereld had. Deze behandelde mij op een bepaalde manier, maar ik had er geen genoeg meer aan. Ik ontsnapte door bij defensie te gaan werken buiten de provincie. Hier werd ik (alleenstaand en zonder steun van mijn vertrouwde omgeving) geconfronteerd met wie ik was. Een emotioneel wrak van 22, wat eigenlijk nog niets van zijn eigen (seksuele) identiteitsontwikkeling had doorlopen. Binnen 5 maanden zat ik bij de bedrijfspsycholoog. Doordat ik veilig op een kamertje ergens in het land zat met deze persoon en erg hongerig naar het ontsnappen aan mijn emotionele situatie was, durfde ik na een tijdje in een schrijfopdracht te uiten aan de psycholoog dat ik dacht dat ik homoseksueel was. Dit was voor mij echt een grote stap. Toen de psycholoog mijn brief aan hem hardop voorlas zette ik mij schrap toen de passage over mijn geaardheid eraan kwam, maar er gebeurde niets. Dit was het moment waarop ik voor het eerst open aan iemand had geuit wat heel mijn leven het ergste was dat je kon zijn. Het eerlijk zeggen en doorspreken verlichte de in mijn door de jaren heen opgebouwde spanning. Dit was zo bevrijdend!!! Toen ik na het gesprek naar buiten liep zag ik dingen die mij normaal nooit op waren gevallen. Ik hoorde de vogeltjes fluiten, en het leven was mooi. Nu de afgelopen 17 jaar ben ik nog steeds bezig geweest om verder te verkennen en ontdekken, maar ik ben geestelijk onbelast en vrij. De blokkade is doorbroken en had nooit zo hoog op mogen en hoeven groeien. Als ik voorbeelden had gehad van mensen die ik serieus nam en respecteerde, die mij hadden verteld over hun ervaringen, gemaakte fouten, best practices, enz. had mij dit jaren van diepe en donkere depressie en geworstel kunnen schelen.


We zijn er wel. En ook al loop ik er niet mee te koop. Ik ben er ook. Zoek hulp als je vast zit. Zoek hulp als je verdwaald bent. Kies hiervoor hulpverleners uit die bekend zijn met het onderwerp van jou problemen. Je bent niet alleen met (seksuele) identiteitsproblemen! Hou vol! Blijf nuchter! Zoek hulp! Vroeg of laat zal je er doorheen komen. Je kan het!


Anoniem

0 keer bekeken

©2018 by We Zijn Er Wel. Proudly created with Wix.com