©2018 by We Zijn Er Wel. Proudly created with Wix.com

  • Niels

Transgender in Zeeland

Bijgewerkt: 4 nov 2019

Het is nu ruim twee jaar geleden dat ik in de Grote Kerk in Veere stond en mijn diploma van de middelbare school ontving. Maar dat was niet de enige grote gebeurtenis in mijn leven dat jaar. Ongeveer een maand na mijn diploma-uitreiking kwam ik namelijk uit de kast als transgender jongen. Het is geen toeval dat die twee dingen zo kort na elkaar gebeurden. Ik moest voor mijn gevoel namelijk éérst het hoofdstuk van de middelbare school afsluiten, voordat ik een nieuw hoofdstuk kon openen.

Als ik terugdenk aan mijn middelbare schooltijd komen er zeker niet alleen positieve herinneringen naar boven. Tuurlijk, ik had vrienden, prima leraren, en was over het algemeen een goede leerling. Toch staat voor mij vooral een worsteling op persoonlijk gebied centraal als ik terug kijk naar die tijd.


Verliefd op een meisje

Toen ik 14 was werd ik verliefd op een meisje. Ik heb daar toen jaren mee geworsteld, zonder het iemand te vertellen, op een paar internet vrienden na. Ik zag ook niet veel voorbeelden om me heen van mensen die ook LHBTI+ waren en wél uit de kast kwamen. Ondanks dat mijn school zeker 1300 leerlingen telde, kon ik het aantal mensen die ‘out’ waren op één hand tellen. Er werd niet veel over gesproken bij mij op school, en het woord ‘gay’ werd bijna alleen als scheldwoord gebruikt. Ik heb daarom nooit de moed gevonden om op mijn school openlijk als gay uit de kast te komen. Ik was te bang voor de reacties van anderen geworden. Bang dat mensen me zouden uitlachen, of dat ze me zouden vertellen dat ik naar de hel zou gaan.


Transgender

Ook toen ik mijn geaardheid redelijk geaccepteerd had, bleef ik met mezelf worstelen. Tot mijn laatste jaar van de middelbare school had ik geen idee wat er precies aan de hand was. Ik wist alleen dat ik niet gelukkig met mezelf was. Dat ik misschien transgender was, dat ik misschien überhaupt geen meisje was, was absoluut niet iets waar ik over nadacht. Als je in een klein dorp in Zeeland opgroeit kom je nou eenmaal niet zo snel met het begrip transgender in aanraking. Ik wist simpelweg niet dat mensen zoals ik bestonden. Of wist in ieder geval niet wat transgender zijn echt betekende. Als iemand mij een paar jaar geleden had gevraagd dat uit te leggen, had ik waarschijnlijk een verhaal opgehangen over ‘mannen die zich af en toe als vrouw verkleden’. Er werd nou eenmaal niet over gepraat, en al helemaal niet op een normale manier. Misschien is het woord transgender ooit tijdens een biologieles gevallen, maar daar houdt het dan ook wel mee op. Het was tijdens dat laatste jaar middelbare school dat ik erachter kwam wat het écht betekent om transgender te zijn. Toen viel het kwartje vrij snel. Ik herkende mezelf daar meteen in en wist dat ik de verklaring voor mijn worsteling gevonden had.


Ik vraag me soms af hoe mijn schooltijd eruit had gezien als meer mensen op mijn school openlijk LHBTI+ waren geweest. Het zou vast makkelijker zijn geweest om mezelf te accepteren. Misschien was ik er zelfs al veel eerder achter gekomen dat transgender personen bestaan en dat er absoluut niks mis is met transgender zijn. Waarschijnlijk had ik mezelf in ieder geval minder alleen gevoeld. Ik voelde me lange tijd namelijk de enige. Ik weet nu natuurlijk beter. Natuurlijk was ik niet de enige. Waarschijnlijk was uit de kast komen voor anderen gewoon net zo moeilijk als het voor mij was. Of hadden anderen nog niet ontdekt dat ze LHBTI+ waren, omdat er nou eenmaal niet veel over gepraat werd.

Inmiddels heb ik mezelf compleet geaccepteerd en ben ik openlijk uit de kast als transgender. Maar, hoe mooi zou het geweest zijn als ik daar niet mee had hoeven wachten tot na mijn middelbare schooltijd. Hoe mooi zou het zijn als er ook in Zeeland openlijk gepraat werd over seksuele geaardheid en gender-identiteit. Op middelbare scholen, maar ook daar buiten, zoals op de voetbalclub en in de kerk. Misschien hoeven Zeeuwse LHBTI+ jongeren zich dan niet meer zo alleen te voelen in de toekomst. We zijn er namelijk wel.


Niels van Kleef

84 keer bekeken