We moeten praten

Als je actief bent in de LHBTI+ gemeenschap krijg je met enige regelmaat te horen dat iemand een einde aan zijn leven heeft gemaakt. Soms ken je die persoon goed, vaak gaat het om een vreemde, maar hoe dan ook is het iedere keer opnieuw pijnlijk om te horen dat er wéér iemand zijn leven beëindigd heeft. Maar gek genoeg raak je er ook aan gewend. Het wordt bijna iets dat er blijkbaar nou eenmaal bij hoort, hoe gek dat ook klinkt. Is het nou echt zo dat dat binnen de LHBTI+ gemeenschap meer gebeurt? We kijken naar de feiten.


Uit een steekproef van het Sociaal Cultureel Planbureau blijkt dat ongeveer de helft van de LHB’ers ooit zelfmoordgedachten heeft gehad, dat is zeker 5 keer vaker dan in de algemene volwassen bevolking.[1] Bovendien heeft 8% van hen ooit een poging tot suïcide gedaan. Deze percentages liggen nog aanzienlijk hoger bij transgender personen. 69% van hen heeft suïcide overwogen, 21% heeft eens of meerdere keren daadwerkelijk een poging gedaan. Probeer je eens voor te stellen dat van 100 mensen uit je omgeving er bijna 70 wel eens serieus aan zelfdoding gedacht hebben. 21 van hen heeft een poging gedaan. Een aantal van hen zijn daadwerkelijk overleden. Dat is een keiharde realiteit.


Natuurlijk zijn er ook dingen die er voor zorgen dat LHBT'ers zich beter in hun vel voelen voelen en minder risico lopen. Zo zijn een fijne omgeving op school of werk, zelfacceptatie, en steun van ouders en vrienden factoren die hier sterk aan bijdragen. In het geval van transgender personen, kan toegang tot medische zorg verder een zeer positief effect hebben op hun mentale gezondheid. Helaas zijn deze dingen nog verre van vanzelfsprekend. Zo zijn de wachttijden in de transgenderzorg de laatste jaren alleen maar langer geworden, wat volgens het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) kan leiden tot “een grotere lijdensdruk, psychische problematiek en zelfs suïcidaliteit.” [2] Verder blijft ook de acceptatie van LHBT’ers in hun directe omgeving soms nog achter. Zo voelen veel LHBT’ers zich nog steeds niet veilig op hun school of werk, of worden ze niet volledig geaccepteerd door familie en vrienden.


Foto: 113 Zelfmoordpreventie


Voor suïcidaliteit onder LHBT’ers is geen simpele oplossing. Er moet nog een hoop gebeuren om de schrikbarende statistieken te veranderen. Meer maatschappelijke acceptatie, betere zorg, en meer openheid rond zelfdoding in het algemeen kunnen hier allemaal aan bijdragen. Laten we het probleem in ieder geval niet doodzwijgen. Om er aan te kunnen werken, moet er eerst over gepraat worden. En dat is belangrijk, want het is nou eenmaal letterlijk een zaak van leven of dood.


Worstel je zelf met gedachten aan zelfdoding, of wil je meer informatie over dit onderwerp, kijk dan verder op de website van 113 Zelfmoordpreventie, 113.nl



[1] Factsheet suïcidaliteit onder LHBT'ers 133 https://www.113.nl/informatie/factsheet-suicidaliteit-onder-lhbters

[2] https://www.nrc.nl/nieuws/2019/04/12/wachten-om-te-worden-wie-je-bent-a3956752).


61 keer bekeken

©2018 by We Zijn Er Wel. Proudly created with Wix.com